HESAP

Hesaplaşıyorum bu ara kendimle

Çabuk mu vazgeçiyorum bazı şeylerden diye…

İtmeli mi zorlukları

Kapatıp olumsuz hislerin üstüne perde.

Ama baktım aslında vazgeçmeyi sevmiyorum,

Sadece mutsuzluğu istemiyorum hiçbir köşemde.

Vazgeçmiyorum

Ailemden mesela;

Koymam hiçbir şeyi onların yerine.

Asla vazgeçmem

Dostlarımdan,

Hayat ne kadar aksi icin bizi test etse de.

Vazgeçmedim; geçemedim

Gözyüzüne uğurladıklarımdan...

Yaşıyorlar hala en derinimde.

Vazgeçmem asla

Gülmekten, ağlamaktan

Sevdiğime dokunmaktan.

Ama el sürdürmem çizgi filmlerime!

Oyun oynamaktan

Vazgeçmedim

İnat olsun, artık büyüsene diyenlere.

Gezmekten, keşfetmekten

Vazgeçmeyeceğim

Sağlığım benden vazgeçmedikçe.

Çeşit çeşit yemekler yaratmaktan

Havaya lezzet kokusu yaymaktan

Vazgeçmeyeceğim; bu hep böyle biline.

Vazgeçemedim kırılsam da

Değer vermekten hayatıma girenlere.

Vazgeçmemek için sevdiklerimden ve sevdiğim şeylerden

Gün gelmiş dur demişim kendi isteklerime.

Ama yine kendi isteğimle.

Vazgeçmek her zaman kaybetmek değil bence,

Vazgeçmek istemediklerini koruduğun sürece.

Temmuz 2012

Yeniköy

KUTU

Bu şehir bir kutu
İçinde ben tutuklu.
Su almaya basladı,
Islandı...
İçimdeki çocuğun ruhu...

Temmuz 2012

Zeytin Ağacı

Ruhumun kaçamağı,

Vakur zeytin ağacı…

Bir o kadar da

Asil, asi ve şakacı.

Sallanırken rüzgarda

Ve rüzgarın karşısında

Kaçma dedi vurulmaktan;

Bıkma dedi koşmaktan;

Susma haykır yüreğinin ortasından…

Geç yanından korkunun

Koş peşinden tutkunun

Tut elini sıkıca kalbinde tuttuğunun …

Dedi…

Bu ağaç bildiğin deli!

Sallanırken rüzgarda;

Uçurdu beni uzaklara.

Zeytin yeşili rüyalara…

Mis kokan anılara…

Bambaşka dünyalara…

30 Haziran 2012

Vatoussa

Doğum Günün Kutlu Olsun Denizcim...

Bugün Deniz’ciğimin doğum günü. Canım yeğenim 9. yaşına merhaba diyor bugün.

Aradım; elimde sihirli bir değnek var; canın ne istiyor söyle; onu alayım dedim.

Madem sihir yapma gücün var; o zaman, anneannemi ve dedemi de alarak bize gelin doğumgünümde hep beraber olalım; başka bir şey istemiyorum dedi. İstese dünyaları alırım ona ama iki ayrı şehirden toplanıp aynı gün başka bir şehre gitmeye ne değneğimin gücü yetiyor; ne de bizim ona olan sevgimiz.

Annem, cocuklarımdan öğrendiklerimi hiçbir okulda öğrenemezdim der, hep. Onlar bizi şasırttıkça, güldürdükçe hayat daha da anlam kazanıyor; sevgilerini dile getirme şekilleriyle bize her gün yeni şeyler öğretiyorlar.

Bütün doğum günlerin sevdiklerinle beraber geçsin teyzecim…

10 Ocak 2011

Mine Çiçekleri ve Hayat…

Dün akşam Haluk Hocam (Mesci) ve dostlarla birlikte Galatasaray Şehir Meyhanesi’ndeydik. Yedik, içtik ve çok güldük. Sohbet sırasında paylaştığım bir anım:  

1994 yılında üniversiteden mezun olurken sudan çıkmış balık gibi hissediyorduk kendimizi. Artık okul yoktu, ne yapacağımıza tam karar verememiştik; kocaman bir belirsizlik vardı önümüzde.

Biz bu düşüncelerle bölümün önünde otururken Ömer Hoca (Yağız) geldi yanımıza; canımızın niye sıkkın olduğunu sordu. Geleceğe dair tedirginliğimizi aktardık. Bizi üç ay sonra bekleyen bir okul yoktu artık. Aldı bizi; bölümden (eski bina) Mimarlık Bölümüne doğru yürümeye başladık. Haziran ortasıydı; çimler yeşermiş, ağaçlar çiçeklenmişti. Ömer Hoca dikkatimizi yerdeki mavi mine çiçeklerine çekti. `Hayat,’ dedi, ’zaman zaman zor gelecek; öyle zamanlarda mine çiçeklerini ve size hissettirdiklerini düşünün hep; kendinizi iyi hissedersiniz.’

Oturduğum evin bahçesi Mayıs aylarında mavi-beyaz renge bürünüyor; mine çiçekleri ve papatyalar sayesinde. Bu görüntüyle her sabah işe daha keyifli gidiyorum ilkbaharda.

Sağolsun Ömer Hocam...

MUTLULUK

Muhan Hocamızın kitabı çıktı. 16 yıl önce başlamıştık bu projeye; Muhan Hocamla.

Baslangıçta hayal ettiğimizin çok ötesinde bir çalışma oldu: İçeriğinden, kapak ve iç tasarımına, dağıtımına kadar her aşamasına bir çok profesyonel el dokundu, herkes kalbiyle destekledi; destekliyor.

Basılıp dağıtıma verildikten sonra kitabı yanıma alıp yok olmak istedim bir süre. Seyahate çıktım kitapla birlikte; Hocamın sevdiği Ege’ye gittim. Kitabı okudum; denize bakıp daldım, bana düşündürdükleriyle. Ve çok mutlu döndüm.

En büyük keşkelerimden biriydi bu kitap; Hocamın sağlığında basamamış olmak.

Simdi de sürekli iyi ki diyorum, vazgeçmedik.

Amacımız; herkesi Hocamızla tanıştırmak, hayatlarımızı daha güzel kılsın diye.

Mayıs 2011

LALEM

Eflatun lâlem

Tam bir âlem.

Açamasın diye çok uğraştım

Neredeyse savaştım.

Hollanda’dan getirdim onu

Az kaldı havaalanında unutuyordum kutusunu.

Serin yerde beklemeliymiş dikilmeden önce

Kalorifer yaninda bekledi üç ay, bir güzelce.

Ocak ayında toprağa girmeyi umuyordu

Dikilmesi Şubat sonunu buldu.

Şiddeti ölçülemez kadar yüksek deprem yaşadı

Hedef yapınca saksısını sitenin çocukları.

Tam da kesmişken umudu bu sabah

Havaya ve her türlü engele inat

Çiçeğinin yapraklarını açtı

Günaydın, dedi, sana hayat.

Yılmadı, yorulmadı

Küsmedi, gocunmadı.

Özür olsun ona diye

Örnek aldım bugün ben de.

Eflatun kolyemi taktım

Güne öyle başladım.